كه صوبه دار ملك فارس وشيراز بود ، وآن بي حيا ( 1 ) به ولد الزنا بودن افتخار مىكرد واين را به بانگ بلند مىگفت ، وبر مادر خود - كه كنيزكى بود سميّه نام - گواهى زنا مىداد ، وجهش آنكه أبو سفيان پدر معاوية در جاهليت با زنى سميّه نام - كه كنيزك حارث ثقفى طبيب مشهور بود - گرفتار شد ، وليل ونهار نزد أو آمد ورفت مىكرد وحظ نفس برمىداشت ، در همان ايّام سميّه پسرى آورد كه نام أو زياد است ، ليكن چون آن كنيزك مملوكه حارث بود وهم در نكاح غلام حارث ، آن پسر را در صغر سنّ به عبد الحارث لقب مىكردند تا آنكه كبير السنّ وهوشيار شد وآثار نجابت وبلاغت وخوش تقريرى ولساني أو زبان زد خلائق گشت ، وزيركى وفطنت أو شهره آفاق گرديد . روزى عمرو بن العاص - كه يكى از بزرگان قريش ودهات ( 2 ) ايشان بود - گفت كه : لو كان هذه الغلام من قريش لساق العرب بعصاه . أبو سفيان اين را شنيد وگفت : والله إني لأعرف من وضعه في بطن أُمّه . حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] هم در آن مقام حاضر بود پرسيد كه : « من هو يا أبا سفيان ؟ » فقال أبو سفيان : أنا . فقال [ ( عليه السلام ) ] : « مهلا يا أبا سفيان ! » . فقال أبو سفيان : أما والله لولا خوف شخص * يراني يا علي من الاعأدي

--> 1 . در تحفه : ( بي حيله ) . 2 . در تحفه : ( زيركان ) .